گلناز جان

با وجود پرمهر و نگاه گرمت دنیایی از پاکی، صداقت و صمیمیت را برایم به ارمغان آوردی

برای توصیف مهربانی‌ات واژه‌ها یاری نمی‌دهند. تا ابد به تو وفادار خواهم ماند

سالروز شکفتن گل وجودت را عاشقانه تبریک می‌گویم . . .

تقدیم به تو که :

یادت در ذهنم و عشقت در قلبم و عطر مهربانیت در تمام وجودم است

عزیزم محبت را در پاکی نگاهت و صداقت را در وجود مهربانت معنی کردم

و بدان که زیباترین لحظه هایم در کنار تو بودن است .

چه لطیف است حس آغازی دوباره،

و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس...


و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن!


و چه اندازه شیرین است امروز...


روز میلاد...


روز تو!


روزی که تو آغاز شدی!

مرز, میان, من و تو
تنها یک شقایق بود،
 
- که عاشقان را اینگونه مرزی باید بود -
 
که در شکُفتنش،
جغرافیای تو
و جغرافیای مرا
جوششی بود.
و در نبودش،
یادی بود
که ما را به زیبایی پیوندی بود.
 عاشقان را
اینگونه مرزی بود.

چشم خود را به تو مدیونم من

اگر عشق تو نبود :

 چشم من همچون ابر مثل ابری انبوه آنقدر میبارید تا جهان خانه ی ظلمت می شد

 لب خود را به تو مدیونم من اگر عشق تو نبود :

 لب من چون گل پژمرده ی باغی می شد و لب از بوسه تهی

 هستیم را به تو مدیونم من اگر عشق تو نبود :

 کوچه ها قصه ی سرد،خانه ها لانه ی زرد،چشمه ها خاکی و خشک ودر اندیشه ی بیهودگیم ناگهان میمردم .

شمعی که در باد زاده شد،

 هرگز نمی ميرد

 و آن آوا کز بطن خاموشی روييد،

 خاموشی هرگز نمی گيرد.

خورشيد می شکفد و آواز،

 ذرات چون قاصدکی در باد زندگی را لبخند می دهد .

اقلیمی به نام حیات

و سرزمین دیگری به نام مرگ وجود دارد

و پلی که این دو را به هم متصل می کند